Druga epoka żelaza
Nowa metoda uzyskiwania żelaza dała impuls dalszemu rozwojowi przemysłu.
Żelazo stanowi jeden z symboli rewolucji przemysłowej. Stosowano je przy konstrukcji okrętów, lokomotyw, mostów i budynków, takich jak Crystal Palace w Londynie, lub wieża Eiffela w Paryżu. Jednak na początku osiemnastego wieku jego produkcja była ledwo opłacalna. W procesie wytopu metalu, który polegał na podgrzewaniu rudy żelaza to temperatury jego topnienia, wykorzystywano przede wszystkim węgiel drzewny, lasy na Wyspach Brytyjskich zostały natomiast niemal całkowicie wykarczowane i kraj skazany był na jego drogi import. Ten problem rozwiązany został w 1709 roku przez Abrahama Darby’ego. Odkrył on, że zastępując węgiel koksem można uzyskać o wiele lepszą wydajność, gdyż zawiera on o wiele mniej zanieczyszczeń. Jego metoda przez wiele lat objęta była tajemnicą handlową, co dało hutom w jego rodzinnym Coabrookdale przewagę nad konkurencją. Rodzina Darbych może się poszczycić jeszcze jednym pionierem – wnuk Abrahama, również noszący to imię, jest konstruktorem pierwszego na świecie żelaznego mostu. Po ujawnieniu tajemnicy produkcji żelaza znacznie ona wzrosła i została udoskonalona. Do wytworzenia ciągu w piecach hutniczych wykorzystano maszyny parowe. Dzięki rozwojowi hut metali znacząco przyspieszył wzrost takich miast jak Sheffield i Birmingham, a Wielka Brytania stała się producentem połowy zasobów żelaza na świecie.